Wednesday, August 29, 2007 0 comments

hihi tlga?

"Panget ba ako?" tanong nia.

"Huh? Adik ka ba? Fishing ka eh."

"Hindi no. Gusto ko lang malaman." sabay lamukos nia sa mukha nia.

Napangiti na lng ako.

"Uy, crush mo 'ko no?" sabay tawa niya.

"Hayupp. Ang tigas nga naman ng mukha mo," sabay ngiti.

"Uy, crush nia nga ako. haha. Wag kang mag alala, d ko ipagkakalat. Kunwari d ko alam crush mo din ako. Dali, bulong mo saken na crush mo 'ko. haha "

"Pwede ba? haha. Anung nakain mo at ang saya mo?" tanong ko.

"Wala. Kasama kita eh.... uyy, kinikilig!! hahaha" pang aasar niya.

"Walangyang 'to. Ako nnman pinagtripan mo."

"Ayan, galit na. waahh... sorry na.. sorry na..." habng pabirong nakasimangot.

"Bahala ka. Kakain na lng ako." sagot ko sabay dampot ng kutsara't tinidor sa mesa.

"Ang ingay naman dito. D tuloy kta marinig ng maayos. Ganda pa naman ng boses mo."

Mabubulunan ata ako.

"Subuan kita. Akin na yan." sabay agaw ng kutsara ko.

"Haha may lagnat ka? Pasweet ka maciado. D bagay." sagot ko.

"Eehhh gusto ko eh. Bakit ka ba nangingialam?"

"Akin na yan. D ka marunong. Kumain ka na nga lang jan." sagot ko

"May dumi ba ngipin ko?" sabay ngiti. Ngiting aso, actually.

Tao ba 'to? Ang saya saya nia.

"Wala. Pero konti na lng, ung bituka mo lalabas na. haha"

"Inggit ka no? Ganda ng ipin ko. Don't worry, ganda naman smile mo.... uyyy, kinikilig ka na tlga!! hahaha" pang aasar nia.

Hayy, sabog nga 'to.

"Di nga, panget ba ako? Nakakadiri ba ako? Nakakasuka? Nakakagimbal?"

"Hehe Nilahat mo na. Bakit mo natanong?" sagot ko.

"Kasi, kung panget ako, d na ako magppakita sayo. Ang cute mo eh. Uyyyy, ngiting aso cia!! Hahaha Ayan oh, ngiting ngiti ka! Kinikilig! haha"

Lord, bakit ganito 'to? Kelangan tlgang ganito cia? Cute nga kaso parang laging nakainom ng pampagana. Napakasaya lage.

"Serious mode ba tayo ngaun?" nung nakita niang nakatingin lng ako sa kanya. "Sige, serious din ako." sabay pagseseryoso nia na alam mong pabiro lng.

Anytime, tatawa na to.

"hahah d ko kaya. Buti ka pa kaya mo. Ngiti naman jan.. Ayan, ngingiti na... uyy.. konti na lng... hihi"

Dun ako natawa. hi-hi tlga ang nasabi nia. Pwede namang haha dba? Hihi tlga?

"Ayoko na. Busog na ako."

"Sa dami ba naman ng kinain mo, sinung d mabubusog nian?" sagot ko.

"Kasi alam kong mapapalaban ako mamaya... hahahah"

"Bastos. hahaha"

"Uyy, kunwari virgin..." sabay kindat.

Adik tlga 'to. Mas adik pa saken.

"'Alika na nga. Nuod na tayo sine." sagot ko.

"Ay oo nga pala.. Cge. Hawakan ko kamay mo ah?"

"Bakit nagpapaalam? haha" nakangiti kong tanong.

"Malay ko ba kung bigla mong isigaw sa mga nanunuod na hinihipuan kita. Aba, ako ang hinihipuan." sabay tawa.

Ang kulit tlga. Konti na lng papatirin ko na 'to. Hehe
Thursday, August 23, 2007 0 comments

Ctrl + Alt + Del

All windows up.

All your accomplishments ready to go.

You are in the zone.

You think you're already at the top.

You fly, as if you're life depended on it.

Suddenly, someone hit those three keys simultaneously.


Ctrl + Alt + Del

Then everything went blank.

Sad, when you think you're already there, someone pulls you back to reality.
0 comments

Salamat, Seat No. 57A

Ngayon na ang alis ko. Sa tagal ng panahon na ginugol ko para sa desisyon kong 'to, ngayon na ang araw. Masakit pero hanggang dito na lng ang kaya ko.

Tinawag na ang mga pasaherong sasakay patungo sa ibang bansa.

Dala ang gamit ko, sabi nga ni John Lapuz, "Diz iz it!"

Pasakay na ako sa eroplano. Eroplanong magdadala sa akin sa ibang mundo. Malayo sa kinagisnan ko. Malayo sa mga naranasan ko.

Mabuti na cguro ung ganito. Malayo. Nakakalungkot na nakakakaba dahil magsisimula uli ako. Panibagong pakikipagsapalaran. Panibagong buhay.

Pagtingin ko sa aking ticket, Seat 57B. Sayang, isa na lng, ako na ung nasa may bintana. Paboritong lugar ko pa naman un. Ok lang, ganun tlga.

Pagkalagay ko ng aking gamit sa itaas, umupo na ako at kinuha ko na agad ang headset ng eroplano para makinig ng music. Wala sa mood para makipagsosyalan sa kung cnu man ang aking makakatabi. Sana pipi para d ko na cia kelangan intindihin.

"Excuse me." sabi ng isang pasahero habang tinapik niya ang aking balikat.

Malamang ito na ung makakatabi ko. Mukha namang tahimik at magalang. Ok na rin cguro to.

"Sorry." sagot ko. At padahan akong umurong para makadaan cia.

Pagkaupo niya, ginawa nia din ang ginawa ko. Mabuti para d na din ako maistorbo. Ng biglang,

"First time mo?" tanong niya bago ko pa man ibalik ang headset sa tenga ko.

"Hindi. Pang anim na." sagot ko. Nakalimutan ko na din ung una kong naramdaman pagkasakay ko doon.

"Ah. First time ko. Bakit ka aalis?"

"Tapos na ang buhay ko rito. Wala na akong babalikan. Ikaw?"

"Baligtad naman tayo.Babalikan ko ang nakaraan ko."

Baligtad nga kami. Nakakatuwang isipin, iba't-ibang pasahero, iba't-ibang mga dahilan kung bakit aalis.

Lumipad na ang eroplano. Kasabay ng huli kong pagtingin sa nakaraan ko.

Hindi na ako babalik.

"Magpapakasal na kami." sagot nia ulit nung napansin niang natulala ako.

Napangiti na lng ako sa sinagot nia.Naisip ko, ako kaya, maranasan ko ung ngiti ng mga mata niya? Maranasan ko kaya ung tuwa ng pagkakwento niya?

Malamang, hindi. Nasa magkaiba kami ng estado sa buhay.

Naalala ko kung bakit ako lilipad. Tama nga cguro ang desisyon ko.

Dalawang buwan na ang nakaraaan. Maulan. Kausap ko cia sa may waiting shed.

"Hanggang dito na lang tayo." malungkot niang sinabi sa akin.

"Hindi ba ako karapat dapat na ipagtanggol?"

Hindi na cia sumagot. Hindi na niya kailangan sumagot dahil doon pa lang, alam ko na.
Dahan-dahan akong bumalik ng bahay habang tahimik na umiiyak.
Tapos na. Hindi ko man lang alam kung paano kami umabot sa ganun.

Nakatulog pala ako. Pagkagising ko, hinahanda na ang kakainin namin.

"Ang sarap ng tulog mo. Nakakainggit ka." sabi ng katabi ko.

"Pagod lang siguro." habang nakangiti kong sinagot ang sinabi nia.

Hindi naman ako dapat kainggitan.

Limang oras na pala ang nakalipas. Malapit na kaming makarating. Naghanda na din ako sa panibagong haharapin.

Hindi na ako babalik. PInakawalan ko na ang bahaging iyon ng buhay ko.

Pagkadating namin sa airport, nag ayos na ako ng gamit para lumabas. Nung lahat ay nakalabas na at palabas na ng room para salubungin ang mga tao, napnasin ko si Seat No. 57A.

Nakangiti. Tinungo ko ang dahilan ng kanyang ngiti. Mukhang iyon ang kanyang mapapangasawa.

Salamat, Seat No. 57A. Dahil sayo, may pag asa pa cguro ako.

"Hindi ba ako karapat dapat na ipagtanggol?" naalala ko ang nasabi ko nung gabing yun.

Tumalikod ako. Tinungo ang labasan. Baka dito ko makita ang hinahanap ko.

Hindi na ako babalik.
0 comments

Manong, sandali

Pauwi na. Naghihintay ng masasakyan pauwe.
Dumating ang isang jeep.

"Dalawa na lang ang kulang, siksik ka na lang" sabi ng barker.

Sinong niloloko mo? Ilang beses na akong nauto nito.
Apat pa daw kulang, ibig sabihin, 4 na daliri ng paa ang kasya.
Umalis ka na sa harap ko. Harurot si Manong.

Dumaan ang tricycle. Good luck naman kung kasya ang dalahin ko.

"Sakay na. Kasya pa." sabi ni Manong tricycle.

Sa isip ko, Manong? Nakikita mo ba kung gaano kalaki ang bagahe ko?
Gusto mong ipalulon ko sayo 'to para makasakay ako jan?
Umalis ka na sa harap ko. Harurot si Manong.

Dumating c Padyak boy. Huminto sa harap kong humihingal.

"Ikaw na lng ang hinihintay ko. Ikaw lng mag-isa. Kasya ka na." sabi nia.

Kasya nga ako. Ang tanong, kaya mo ba ako?
Umalis ka na sa harap ko. Padyak c Manong.

Pagdating ng taxi driver sa harap ko, nakangiti.

"O ayan, maluwang para sayo at para sa dala mo. Malamig. Kaya kang dalhin ng walang hirap." pagmamalaki nia.

Ang yabang, pero may ipagyayabang naman kasi. Anu pa bang hahanapin ko? Kumpleto na cia. Umalis ka na sa harap ko. Harurot c Manong.

Bakit ba ako namili pa? Sila na ang huminto sa harap ko.

Napaisip ako.

Nag iisip lang ba ako ng dahilan para d ako lapitan o naghahanap ng paraan para mapansin?

Maglalakad na sana ako nung naisip kong mas masaya ang may kasama kahit may problema.

"Manong, sandali lang." tawag ko.

Hindi ko napansin sa paghihintay ko, lahat sila'y may sakay na.
0 comments

Tag, you're it

Have you ever played tag?

You're supposed to chase after a person who then chases someone as soon as you touch one part of their body. And if you're that slow, you're always 'it'.

I have. It's tiring, time-consuming and most of all, leads you nowhere.

Do we always have to tag before the other makes the move?
0 comments

Ukay-ukay, anyone?

I've been looking for good clothes for every important event in my life. Hoping that those clothes could at least help me look good any where I go.

Where does one go when in need of one that'll last even for just a year?

The mall, where all the brands and luxury meet or the tiangge, where all the good ones at a low price?

Do we bargain or settle for the price?

I've been to both, hoping I could find my perfect fit. Sadly, when I thought I had a good one, it faded the instant I washed it. My consolation? Atleast, I thought I found it. No hopes lost, I guess. Off to the next shop to get a replacement, some told me.

I've tried a few. From shirts to polos, slacks to denims, and backpacks to mailman. Some stayed while some got torn. There are others, I still thought. Other that'll make me happy, or atleast ones that could.

And then there are those on SALE. Those on a fixed date. One time deals. Good enough but not exactly what I am looking for. Heck, I've tried them too. Some are still in my closet.

Reds and blues and greens. Stripes and checkered and ones with prints. There are those with shiny freebies, and there are those on plain colors. How do I choose which one? I ask myself. The problem is, I don't know what I want.

I usually take a size bigger or smaller than my actual one. I just cut and sew them to make it work for me. Stretch them to make it longer and bigger, or crop 'em to make 'em smaller and leaner.

Should I even be doing that?

Not finding what I what, should I take the next best thing?

Getting something that fits perfectly is sometimes next to impossible. That's why there are shops that does it for you.

Should we settle for something cut-and-sewn or that one that fits and flatters?
2 comments

I'm stuck

I work. I have a family. I meet new friends. I party like there's no
tomorrow. And yet, I can't find myself.

It's this circle crap that gets me pissed off. While most of us are
busy with getting cars, new apartments, and or slash new job titles
to put in their resumes, I found myself stuck at a point where I
could no longer tell myself, I am growing.

Should it always be in circles where no other routes are possible
and you only create this illusion of maturity and personal
development?

Stuck in an 8-5 day job where your work depends on what the others
dictate. Not that I'm complaining, it's easier this way, but where
do I go from here? Heck, I don't even have this clear job
description. I can't go out. And even if I should, where?

Stuck in an office where co-workers gossip who's who and who's not.
And if you're lucky enough, you'd end up in their 'Is he?' list
where most of us could barely respond even a single sentence in
defense of what they think of people like us. Nevermind if some of
them are from the same planes as we are.

Stuck in a house that shouts 'get a life!' They don't even have to
tell me. Yes, they know what I am, words are never used around the
house. Their the best I could have. I'm prepared to die for them.
but reality is, I'm too old to grab their hands when we're in the
mall. I'm stuck.

Stuck in a seven-month 'single-ity' where some would even die on
shorter periods. I choose but I ain't choosy. There's a difference
and yet some tell me I climb too high when I could only reach five
meters. They shout 'dream on' while mocking me with their
gold-plated fingers and shining faces. Don't I deserve my own
happiness?

Just when I thought I found someone, they end up telling me how bad
I am. How ugly and poor I am. How no one would have me. It's
disappointing when you encounter these people. You tell yourself,
move on and show them you stood up while inside your shell crushes
like you can never fix them. Maybe this is why I look withdrawn and unapproachable.
I guard myself too much to avoid getting hurt.

Am I just making excuses in defense of how envious I am with others?
Yeah, I guess I am when I know I shouldn't be. I have good friends.
I'd take a bullet for them.

Weird, I was supposed to make this one funny. It ended up consuming
me.

I'm not even sure if this crap makes sense. Save me. Anyone?

-a repost from my other blog account
0 comments

Chupa chups tlga?


Funny, I was resizing pictures from our trip from Hongkong while listening to TV ads. It was kinda weird not seeing what you hear from the televsion, not what normal people do, right?

And then, all of a sudden I heard the tagline..

"Chupa Chups, the pleasure of sucking."

Anu daw?!

Bigla ako napatigil and then stared at the television only to catch the logo of Chupa chups.

Did I hear that right?

Natawa na lang ako dahil iniisip ko baka namali lang ako ng rinig. But it was really funny, in a green-minded sort of way. hehe

(Common', don't tell me THAT didn't enter your mind?! hehe)

And then, I checked out their website, and mas natawa pa ako, They have an article entitled, "The Benefits of Sucking," pero ciempre, it's all about the lollipop and not what you have in mind, you perv. haha

If they only knew what their product and their ad meant in the Philippines. :D
0 comments

Panget ka na, hinayaan mo pa

"If you were born na panget, it's not your fault. Pero kung namatay kang panget, kasalanan mo na yun."

--Dra. Vicky Belo during the Grand Opening of Trinoma


Nareceive ko itong message ne 'to from a friend. Twice ko na cia narereceive, actually. Totoong sinabi nia man to, o hindi, wala na tayong pakialam dun. Ang akin lng, eh ung message na sinabi nia.

Natawag ka na bang panget? Ako, Oo. Anung ginawa mo?

Kung tutuusin, masakit man aminin, totoo ang sinabi nia. Our responsibility is to ourselves. Hindi natin dapat iasa sa iba ang ikasasaya, ika-gaganda o ika-ggwapo natin.

Nandyan ang make up, ang salon/parlor, at ang siyensya, ika nga nila, para sa atin. Do we choose the temporary remedies over the risks of having implants and whatchamacallits of surgery? It's up to us. Pero hindi natin dapat ito ginagawang dahilan para magustuhan tayo ng iba.

Inner Beauty sabi ng iba. I remember someone telling me na ito daw ang sagot ng mga panget in defense of their lack of physical beauty, as we should call it. True, pero not entirely. Let's not debate on this one na lng. matagalan pa tayo. But the point is, no matter how kind or beautiful you are, you will always be judged, initially, by your looks. Impression ba.

I have met lots of people na sana naging magnda o gwapo na lng dahil kapag nakilala mo, sing baho ng Payatas ang ugali. Would you allow that to happen to you? Papayag ka bang matawag na 'panget' knowing mas madami pang 'panget' kesa sayo?

Gumawa ka ng paraan.

Papayag ka bang mamatay kang panget?
Related Posts with Thumbnails
 
;