Wednesday, August 27, 2008 4 comments

Just a thought


"Bakit ang love walang ipinapangakong expiration date,
pero alam mong may katapusan?"


Tuesday, August 26, 2008 8 comments

Lagot ka saken kapag nagkita tayo.

"Pwedeng humingi ng favor? Small lang naman." sabi ni eM.

Bigla akong kinabahan. Ano kaya? Nasa office ako at nagsisimula pa lang magwork.

"Anu un?" sagot ko.

"Kasi ung kapatid ko nandyan sa building nyo. Gusto kang makausap kasi interested sa services ng company nio. Naalala mo naman hitsura niya sa pic dba?"

HANUDAW?!

Lalo akong kinabahan. Kakasimula pa lang namin lumabas labas tapos makikilala ko na kapatid niya agad.

"Alam na ba niya?" tanong ko.

"Oo. Tsaka ni Mama." sagot niya.

Biglang natunaw ung paa ko.

"Sige na. Kasi may party daw sila. Eh gusto nila ung ginagawa ng company nio." pamimilit niya.

"Ha? (insert unrecognizable sounds of panic)... Kasi hindi ko pa din alam pasikut-sikot sa mga ganito kapag ganyan. Kasama ko usually boss ko kapag lumalabas. (at kung anu ano pang mga dahilan)"

"Sige na. Nasabi ko na kasi na kikitain mo na siya. Don't worry, mabait naman un." pamimilit pa.

May konting pagkainis na ako dahil hindi ko gusto ang ganung setup.

Tama bang mang-ambush?

*sigh*

"Fine. Baba na ako. Lagot ka saken kapag nagkita tayo." pinahalata ko talaga ang pagkainis ko.

"Salamat! Sandali lang naman. 15 minutes lang tlga." sagot niya.

Nagjacket ako at dumirecho na pababa ng office para pumunta ng food court ng building namin.

Lagot talaga saken un kapag nakita ko, naisip ko. Hindi mawala sa isip ko na baka siya lang un at gusto niya lang ako sorpresahin.

Kaso, bigla siyang nagtext nung nasa ground floor na ako..

"Am home na. Gudlak sa inyo ah? 15minutes lng un. Andun lang daw siya sa may dunkin donut." text niya.

Yun na. Kapatid niya nga ang kikitain ko.

*sighs*

Humanda talaga un kapag nagkita kami.

Pagdating ko ng food court, hinanap ko agad ang familiar face na nakita ko lang sa pictures.

Wala.

Inikot ko na ang buong area, wala tlga.

"Wala. San na?" txt ko kay eM.

"Dun na lang kayo magkita sa binibilhan mo ng breakfast dati." sagot niya.

Pagkarating ko dun, naghanap ako agad ng upuan at naghintay sa bisita ko.

Ilang minuto pa, nakita ko ang mukhang kasama ko lang kahapon at ng buong weekend.

Si eM.

Nakangisi at nagmamadaling pumunta kung nasaan ako.

May halong inis at pagtataka ako nung nakita ko siya.
(sabayan mo pa ng konting kilig dahil galing pa siya ng work sa QC at hindi pa natutulog)

"Bakit nandito ka?" tanong ko.

"Namiss kita eh." sabay abot niya ng brownies saken (salamat sa Starbucks). "Parang hindi lang tayo magkasama kahapon diba? hehe" ngisi niya.

(insert kulitan at bolahan moments)

Hanggang sa nagpaalam na siya dahil kailangan niya pang magpahinga dahil may pasok pa siya maya-maya.

"U just made my day..."

Pagdating ko ng office, napansin nalang ng officemates ko na nakangiti ako.

At hanggang ngayon, naalala ko pa din ung nangyari kanina habang inuubos ko ang bigay niyang brownies.

Thanks, eM. :)
Wednesday, August 20, 2008 6 comments

Naaalala mo pa ba yung first time mo?

Naalala mo pa ba yung first time mo?

Yung saya ng unang pakiramdam at sakit ng pagpapaalam?

Yung panghihinayang sa nakalipas na hinayaan na lang?

Yung walang hanggang pagbali-baligtad ng iisip mo sa "Ano kaya ang nangyari kung..."?

Yung sakit ng pagsisisi ng bawat naging desisyon mo?

Oo, naaalala ko pa yung first time ko.

Naaalala ko yung takot ko na gawin lahat, ang tuwa ng makita ko ang ngiti at ang lungkot ng makita ko ang luha.

Masaya na nakakapanghinayang; masaya dahil nasimulan pero nakapanghihinayang dahil natapos.

Ilang araw ang ibinuhos para sa iisang araw, ilang oras ang pinaghandaan para sa iisang segundo.

Pinagsisihan mo ba ang desisyong ginusto mong mangyari ngunit natatakot gawin o pinasasalamatan ang hindi panghihinayang dahil ginawa mo ang ikinatakot mo kahit na lungkot ang kapalit?
2 comments

I Want One: Adidas Fieldwork Bag

I wanted to make another portion in my sidebars, unfortunately, my blogger knowledge is limited to posting and moving things around the template. So instead, I'll do it the old-fashioned way: Posting it as a blog.

I was browsing through sites when I landed on one where one of my favorite brands was featured. (Click here for the article)


I'd love to get my hands on one o' them Adidas Fieldwork Bags. The one I'm using now needs to take a rest from carrying all my garbage.

"Most of their pieces don't even reach the official website, so it's hard to find a bag like this," says Jason Dike, Brandish.com
Monday, August 18, 2008 8 comments

wall-e loves eva


I just saw Wall-e and was so impressed that a simple robot could give so much life without using any words other than 'Eve' (his leading robot-lady).

This movie is a masterpiece and it proves that action really speaks louder than words. It provides us with so much but delivers it in a simple way.

A sweet and simple lovestory about a robot named Wall-e (Waste Allocation Load Lifter -- Earth Class), left alone in Earth to work and surprisingly develops a personality, living with a cockroach in a place where he keeps his treasures (Zippos, Rubbik's Cube, nuts and bolts, etc.) and to protect themselves from dust storms. The first 30 minutes are just music and actions. No words are spoken and yet we understand how lonely Wall-e feels and how much he wants to hold another being's hands as what he sees in the "Hello, Dolly!' video.



When a research probe named Eve (Extra-terrestrial Vegetation Evaluator) lands into Earth to look for signs of life, she meets Wall-e and wins his heart. They communicate in beeps and chirps which everyone can almost translate into words. The movie delivers without insulting viewer's intelligence. The middle part of the movie is the most memorable in the film as it shows how Wall-e develops a deeper connection with Eve without using any words.


"This segment, a kind of song without words, is a world-creating work of pure imagination that has been thought out to the nth degree." Kenneth Turan, Times Movie Critic on Wall-e

Second half of the film revolves around the overweight humans in space headed by a captain who is eager to get back home after hundreds of years living in Axiom, the spaceship. When Eve is taken back to Axiom to deliver a proof that life is again possible in Earth, Wall-e tries everything to save Eve even if it costs him his life (so to speak).



Watch this film. You'll never see an animated movie as good as this. It made me want to find the one who'll truly want to hold my hand.
Friday, August 8, 2008 9 comments

Upong piso

"Manong, para ho." 'Di ko na matandaan kung ilang beses ko ng sinabi yan mula nung natuto akong mamasahe mag-isa noong Grade 4.

Ilang jeep na din ang nasakyan ko; Iba't -ibang ruta, iba't ibang destinasyon. Minsan kung anu pa ang maganda sa paningin, un pa ang bulok sa serbisyo.

Natuto na akong magtiis sa sikip at sa init. Natuto din akong maging magpakumbaba at mapansin ang mundong nakapaligid sa akin.

May ilang masungit na tsuper na pinagbibintangan kang hindi pa nagbabayad. Meron namang makulit na pati tahi ng kurtina nila naikukwento sa'yo. Kung anong trabaho ng panganay at ano ang pangalan ng asawa ng bunso, hindi nakakaligtas.

May mareklamo na kahit kulay ng stoplight ay gustong palitan. Bawat salita may karugtong na mura. Lahat sinisisi sa gobyerno. May mga tahimik na akala mong multo ang nasa likod ng manibela.

Nasanay na din ako sa mga tsuper na hindi marunong magsukli. Sampung milyong beses mong isisigaw na wala pang sukli pero sadyang nabingi na ang tsuper sa ingay ng Maynila at pati kunsensiya niya ay kinain na din ng panahon.

May mga suswertehin naman ako at may ibang sobra ng piso ang sukli.

Napagdaanan ko na din ang pumuputok sa pasahero. 'Upong piso' na 1/16 lang ng katawan ko ang nakasayad sa upuan.

May pasaherong nakakatuwang tingnan. Meron namang nakakainis katabi. Yung mga tulog na bumabagsak ang ulo sa balikat mo (na minsan ko ng itinaas ng biglaan ang balikat ko para mauntog siya at magising na masakit ang ulo at leeg).

Sa dami, hindi ko na din mabilang ang mga naranasan ko sa jeep. Pero kakaiba ngayon. Walang pasahero. Walang ingay ngunit pansin ang gulo sa labas. Hindi ko alam kung saan ako tutungo. Bahala na. Siguro sinadyang ganito para hindi ang destinasyon ang pagtuunan ko ng pansin kundi ang paglalakbay papunta doon.
Wednesday, August 6, 2008 5 comments

Dog Style

Dahil hindi ako nakapagreak sa unang tag ni Mel, babawi ako ngayon. Ayoko maging celibate ng 50 years. (Naniwala tlga? hehe)

Instructions:
What you are supposed to do.
And please don't spoil the fun.


In short, 'wag kang nega! hihi

Click copy/paste, type in your answers and tag four people in your list. Don't forget to change my answers to the questions with that of your own.

(A) Four places I go to over and over:
office, mall, club g, and bahay ng barkada

(B) Four people who email me regularly:
kerwin, ai, mits and job

(C) Four of my favourite places to eat:
jollibee, yellow cab, pizza hut and spag house

(D) Four places you'd rather be:
Australia, HK, Baguio and Bora

(E) Four people I think will respond:
Dabo, Kerwin, Makmak, Billy (pressure to sayo! para magupdate ka ng blog! haha)

(F) Four tv shows I could watch over and over again:
Will&Grace, FRIENDS, CSI: Las Vegas, Criminal Minds

That's all.

Sa mga na-tag ko, please don't break the chain at baka maging celibate kayo for the next 50 years. (sabi ni Mel)
Related Posts with Thumbnails
 
;