Friday, May 29, 2009 1 comments

I got Samsung-ed!


Now, I'm smiling like crazy. :)
Thursday, May 28, 2009 6 comments

from another's perspective

I got this as a gift from someone close to my heart. I hope you guys enjoy reading it as much as I did.

-=o0o=-

It was a wet morning... small drops of rains fall down from the sky... I was walking in the middle of busy street of Rufino going to Ayala. Excited to go to our meeting place. I know he’s already there. I dropped by at the convenient store to buy my cigars and then off to Starbucks. Immediately climbed the stairs to second floor and there he was... seating at the couch... in black t-shirt and tight jeans... staring at me as I walked towards him... I smiled; he smiled back...his eyes filled with thousands of emotions I couldn’t tell... and everything around me spun around.

We talked while we hold each others’ hands. We kissed without even cared what other people would care. His soft lips gently touched mine and I felt electricity run through my veins... As he sip his signature hot chocolate, I look at him full of admiration, his innocent face runs in my head like an ink permanently stained in my mind. His eyes keep enticing my attention as we speak.

He gently asked “why are your staring?”...

”nothing” I replied...

he smiled back and pouted his red lips...

I asked “why are you smiling?”...

he just said “nothing..” and I just smiled.

And our wordless conversation went on...

We talked about our lives, our used-to-be’s, our past; trying to connect things that are happening in the present. We talked about our childhood; how people around us molded us and made us who we are right now. And as we speak, we look in each others’ eyes full of affection, bliss and contentment. Every now and then we would have those ‘why-nothing’ talk and we just smiled back to each other. Both contented with the moment we are sharing right now... our silence delivers a thousand words that made our hearts pound uncontrollably with thrill and excitement. We look at each others' eyes and both of us would know. No words, no actions; just our eyes.

Once in a while I look at my watch, hoping the time would stop just for this moment so this would not come to an end. 30 minutes before 9:00am and we’re off to our work, time to split apart.

I asked him to come with me downstairs and I buy my drink. As we go down the stairs, we kissed again. Full of passion; closed eyes. Oh...this is heaven.

“One short cafe misto please...for here...”... we went outside. I lit a cigar and inhaled the smoke down to my lungs and blew it out through my mouth. He was looking at me, I smiled. We looked at the people rushing to cross the streets; people who have deadlines to meet, meetings to catch, and reports to submit. We observe people with their dress, with how they look like, and how they walk. We shared stories. We laughed. Time really stopped. I feel everything around me slowly moves as we talk. I finished my cigar and asked him to go back upstairs. As we were climbing up the stairs...we kissed again; closed eyes...passionately. I was holding his head as we kissed. He wrapped his hands around my waist. I feel secured.

15 minutes left before we separate our ways. I held his hands as we have our last minute talk. I looked at him, he raised his eyebrows and pouted his lips...he asked “why?”.... I said “nothing..”... he smiled... I smiled back... I asked “why?”... he said “nothing..”...and then we laugh...

It’s time to go back to the office and start our day. As we climbed down the stairs of the coffee shop, we kissed again... closed eyes...filled with emotions, hope and passion... both of us wished this moment will never end. But then again its 5 minutes remaining before 9:00 am, I need to go to the office.

I whispered “please take care...” and he said “you too... i’m gonna miss you...” and I smiled... looked at the street and proceed to cross Valero and Rufino towards our building.

I walked with my feet one inch above the ground...smiling... remembering his kisses...his touch...his mesmerizing eyes...his hands... it was another one charmed hour with him. As I placed my bag under my work station, and put my tie on, I remember our moments in the coffee shop that morning.

I smiled.

“Why are you smiling? ...” my officemate asked...

“Nothing...” was my reply...

She smiled back...

Then I turned to my PC and put my head set on.

-=o0o=-



Thank you. :)

Sunday, May 24, 2009 1 comments

Kokomban talaga?

"May gusto ka saken 'no?" sabi ng isang boses malapit sa akin.

Napadilat ako at inisip ko kung lilingunin ko ba ang boses na pinanggalingan.

Nasa MRT ako noon nakaupo. Nakagawian ko ng tulugan ang buong byahe dahil dulo dulo ang kailangan kong daanan bago makarating ng office. Lalo pa't maaga ako pumapasok araw-araw kaya binabawi ko sa byahe ang tulog ko. Kaso iba ata ang mangyayari ngayon.

Naramdaman kong nakatingin nga sa akin kaya nilingon ko na.

"May gusto ka saken no?" sabi niya.

Muntik ng lumagpas sa bubong ng tren ang kaliwang kilay ko.

Hampasin ko kaya 'to ng bag ko, naisip ko.

"Ha? D ka naman makapal niyan?" sabay ngiti na lang.

"Pang-apat na beses mo na ako tinatabihan dito this week."

"Talaga?" tanong ko. Hindi ko napansin.

"Ouch. Nagsisimula pa lang ang relasyon natin, sinaktan mo na ako?" sabay ngiti niya na malapit ng tumawa.

Habang nakatingin ang ibang mga usisero sa amin, pinatulan ko na lang ang biro niya.

"Wala kaya akong ginawang masama. Ikaw 'tong may kinalaguyong iba. Tapos ngayon babalikan mo 'ko?" sabay mahinang tawa ko.

"Hello? Pinsan ko un. At sinamahan niya lang ako bumili ng kokomban kina Tita Dely."

Natawa na lang ako. Kokomban talaga?

Adik 'to, sabi ko sa sarili ko.

"Pinsan ba un? Habang holding hands kayo at nakasandal pa ang ulo mo sa balikat niya!" sagot ko.

"Mas maliit siya sa akin! Ang sakit mong magsalita! Lagi kang ganyan! huhu" sabi niya.

"Kasi lagi ka ding ganyan. Kahapon may kasama kang pinsan at sabi mo kumain lang kayo ng lugaw kina Tsong Ason. Ala-una ng hapon!" patol ko sa hirit niya. "Lugaw sa kainitan ng araw?"

"Oo. Dahil nagutom ako." sagot niya.

"At sabay pa tayong kumain ng agahan ng alas-onse ng umaga?"

"Mabilis ako magburn. Kaya kita mo, perfect ang katawan ko." sabay hawak sa bewang.

Tinawanan ko na lang. At napangiti na din siya.

"O ano yan?" tanong ko habang mukhang may hinahanap siya sa bag niya.

"Happy Peanuts. Nagutom ako eh. hehe ayaw mo diba?"

Kulang ata talaga turnilyo nito sa utak.

"Parang may isa pa sa loob." sabi ko sabay tingin sa bag niya.

"Chicharon."

"Sarap. Suka meron ka?" sabi ko. Parang gusto ko tuloy kunin sa bag niya.

"'Di pwede dito. Bawal kumain." sabat niya sa akin.

"Habang ngumunguya ka ng mani jan, bawal kumain?" banat ko.

Ngiti lang ang nakuha kong sagot.

Matagal bago siya nakapagsalita. Nakatingin lang sa akin.

"Anong meron? May dumi ba ako sa mukha?" tanong ko.

"Wala," bulong niya sa akin sabay lapit sa tenga ko. "Ang may hitsura ka pala."

Nanlaki ang mata ko. "Akalain mo un?" sagot ko.

Natawa siya sa biro ko at biglang sundot sa tagiliran ka.

"Kainis ka. Masyado kang pacute." sabay ngiting aso. "At dahil dyan, iyo na lang 'tong chocolate ko. Andami kong ganito pero d naman ako kumakain. Puro pasalubong lang."

Inabot niya sa akin ang isang bar ng Twixx.

"Salamat ah! Buti na lang pala hindi ka mahilig sa chocolate." sinabi ko na kunwari naiinis.

"Naman! Makunsensya ka. Bihira ako mamigay ng chocolate. Swerte mo."

"Uhmm.. utang na loob ko pa pala 'to no?"

"Siyempre. Kasi mabait ako. Perfect nga, 'dba?" biro niya.

Napansin kong nakatingin ung isang lalaki sa harap namin.

"Napansin mo din pala. Titigan natin ung paa. Kita mo masaya gagawin niya." sabi niya.

Sabay nga naming tiningnan ung paa ng nasa harap namin hanggang sa napansin naming umurong na sa sandals niya ung mga daliri ng paa niya.

Natawa na lang kami pagkatapos. Hanggang sa narinig namin na nasa Boni Avenue na kami.

"Dun na ako sa next station. Ang saya mo kasama ah. Makulit din."

"Oo pero mas maluwag ang turnilyo mo." sabay ngiti ko.

Hanggang sa makarating na kami sa Boni Avenue at tumayo na siya.

"Sige. Ingat sa wild kaboodles." pamamaalam niya sa akin.

Wild kaboodles? Ano yun?

"Sige. Ingat din." sagot ko sabay ngiti.

Napangiti na lang ako pagkaalis ng tren sa station. Hindi na nga siguro boring ang umaga ko sa MRT mula ngayon. Kahit paano, napangiti ako sa bawat istasyon na dinaanan namin.

Sana magkita uli kami bukas, hiling ko habang nakangiti.
Monday, May 18, 2009 2 comments

Yung taong may pangarap para sa aming dalawa..

Pangarap kong mahalin ang taong isa ako sa mga nasa listahan ng priority niya..

Yung suplado sa iba dahil alam niyang magseselos ako..

Yung walang ibang bukambibig kundi pangalan ko..

Yung kakamustahin ang araw ko kahit na paulit ulit at pare-pareho lang ang mga nangyayari..

Yung hindi kayang matulog hanggat galit ako..

Yung taong hindi ako kayang bigyan ng dahilan para magduda..

Yung interesado maging parte ng buhay ko..


Yung taong may pangarap para sa aming dalawa..





Pero ang pinakagusto ko, yung taong hindi alam ang salitang SORRY dahil hindi niya kayang masaktan ako.



-forwarded text.
Friday, May 8, 2009 3 comments

Ingatan niyo 'tong batang 'to.

After ng trabaho, nakasanayan ko na noon na magworkout sa isang gym sa may Taft. Kaya mula opisina, bibyahe pa ako papunta gym dahil may kalayuan pa.

Pagkatapos ko magworkout, naisipan ko na lang na lakarin na lang papuntang LRT station para makauwi ng mas mabilis kaysa sa nakagawian kong magjeep na lang sa labas ng gym.

Habang naglalakad sa kahabaan ng Quirino Ave., napansin kong may mga taong natutulog sa gilid ng kalsada. Grupo grupo tsaka medyo maingay dahil nagtatawanan.

Nakakatuwa dahil kahit alam kong mahirap ang buhay nila, nakukuha pa din nilang tumawa.

Pero may isang nakakuha ng atensyon ko.

Isang batang babae. Nakadapa at mukhang may sinusulat.

Nung napadaan ako sa kung saan siya nakadapa, napangiti ako.

May sinusulat siya sa notebook niya habang may binabasa sa textbook sa kabila. Mukhang nag aaral at gumagawa ng assignment.

Hindi ko alam kung anong naramdaman ko pero parang napuno ng pag-asa yung dibdib ko. Nakakalungkot nga lang dahil mukhang gustung-gusto ng batang yun na mag-aral pero nakakaranas siya ng ganung hirap. Samantalang ilang bata ang maykaya na sinasayang lang ang pagkakataon.

Ingatan niyo 'tong batang 'to, sinabi ko sa Kanya.

Sana kayanin niya lahat ng paghihirap niya. At sana sa susunod na magkita kami, maramdaman ko uli yung naramdaman ko nung nakita ko siyang tutok na tutok sa pag-aaral.

Umuwi akong masaya at punum-puno ng pag-asa.
Thursday, May 7, 2009 2 comments

Twix muna

With all the problems I've been going through lately, a simple chocolate did the trick. :)

Related Posts with Thumbnails
 
;