Tuesday, December 29, 2009 5 comments

Time After Time

"Mag one-for-the-road tayo. Gusto mo?" tanong ng kaibigan ko.

"Iinom tayo bago magpasko? Haha hindi kaya magsaksakan tayo niyan dahil malungkot tayong dalawa ngayong pasko?" biro kong sagot.

Natawa na lang siya. At nagdecide na kaming uminom bago umuwe.

Umorder ng cocktail, dahil P40 lang tuwing happy hour nila. At nagsimula na ang kwentuhan. Hapon na rin kasi at madami na ang umuuwe dahil magbabakasyon na. Pasko na din ilang araw na lang.

Ganito na din ang nakagawian naming magkakaibigan tuwing matatapos ang buong linggo. Pero ngayon dalawa lang kami dahil busy ang iba. Sa labas kami naupo dahil mas masaya tumingin ng mga taong dumadaan. At may live band pa sa kabilang restaurant kaya sulit na rin ang P40 kahit makarami pa.

Biglang hindi masyadong masaya ang pinatugtog kaya nagkatawanan na lang kami.

"Lying in my bed I hear the clock tick,
and think of you
caught up in circles confusion--
is nothing new..."


Time After Time. Si Cyndi Lauper ata yung original nun.

"Maghahanap na ba ako ng kutsilyo? Haha" biro ko.

"Ngayong pait-paitan pa talaga tayo itutugtog yan?" sagot niya.

Natawa na lang ako. Yung ibang close friends namin kasi may mga bahay na sa Katamisan Village. Kaya kilig-kiligan sila lage na ikinakaumay namin madalas. Kinaiinggitan, actually. Minsan lang naman. hehe

"...Flashback, warm nights,
almost left behind
suitcases of memories,
time after ... "


Iilang buwan na rin kasi ang nakalipas mula nung naghiwalay kami ni M. Ilang buwan na din ang nakalipas nung nilisan na rin niya kaming mga kaibigan at pamilya niya.

"Huwag mo akong kakalimutan ah?" paalala pa ni M noon bago kami maghiwalay.

"Ano ka ba? Hindi naman pwede yun." sagot ko habang umiiyak.

"Eh kasi katulad nung iba mong nakasama, magalit ka din at kalimutan sila."

"Hindi yun mangyayari dahil una, iisa ang grupo ng mga kaibigan natin. Lage kong nakakakwentuhan yung iba na malapit din sa'yo. Kaya hindi pwede ung sinasabi mo." sagot ko habang inaalala yung mga masasayang nangyari sa amin.


"...sometimes you picture me--
I'm walking too far ahead
you're calling to me, I can't hear
what you've said--
Then you say--go slow--
I fall behind--
the second hand unwinds..."


Nakalipas din ang ilang buwan mula noon, nakapagkwentuhan pa tayo. Nakwento pa ang mga bago nating mga nakilala. Idinaan pa sa mga biro. Atleast mas ok na ako noon, nasabi ko sa sarili ko. Hindi katulad ng dati na ilang buwan pa.

"Andito pa din naman ako para sa'yo kung magkaproblema ka." sabi niya. "Pwede ka pang makadalaw anytime. Namimiss na din kita kakwentuhan."

"Oo naman. Andito din naman ako for you anytime. Dalaw ako dyan kapag may time."


"...if you're lost you can look--and you will find me
time after time
if you fall I will catch you--I'll be waiting
time after time..."


"Pareho pala tayo ng sitwasyon ngayon. hehe" nasabi mo. "Ayos lang yan. Meron pa namang iba para sa'tin." sabi mo sa akin noon. "Basta you deserve more, lage mo isipin yan."

"We both deserve what we want." sagot ko.

"Naman. Babantayan kita lage para hindi ka masaktan." sabi mo.

"Unahan pa tayo maging attached before Christmas. For sure mauuna ka." biro mo pa sa akin.

"...after my picture fades and darkness has
turned to gray
watching through windows--you're wondering
if I'm OK
secrets stolen from deep inside
the drum beats out of time...
"

Kaso nawala ka na. Hindi naman iyon maiiwasan. Naalala ko lang ung kwentuhan natin madalas. Yung biruan natin na pupunta pa tayo kung saan-saan.

Sunod-sunod na rin ang mga masasaya at malulungkot na nangyari. Atleast ngayon kahit papaano, lahat nakakamove-on na.

'Paano ba yan, single pa din ako.' naisip ko habang naiisip kita.

"...if you're lost...

you said go slow--
I fall behind
the second hand unwinds..."


Napangiti na lang ako.

Kaya ayoko ng mga ganitong kanta, napapaisip ako ng malalalim.

"...if you're lost...
...time after time
time after time
..."

Kapag nawawala ka noon, andito ako. Pero ngayong ako naman ang nawawala, kanino na ako tatakbo?
Monday, December 21, 2009 3 comments

Naimagine ko si Angelina

Nasa mall ako nung isang araw para mamili ng mga panregalo sa mga tao sa bahay. Naging tradisyon na kasi sa amin na magbigayan ng regalo kahit sa amin lang. Dumarating kasi ang mga kamag-anak namin tuwing pasko pero dahil hindi masyadong masaya ang bank account ko taun-taon, dahil na rin sa December ang birthday ko, tatay ko at nanay ko, sa mga kapatid at magulang lang ako nagreregalo.

Ilang oras na din ako nagpaikut-ikot noon kaya nagdecide akong tumambay sa isang coffee shop para magpahinga saglit. May mga nabili na rin ako at ung sa nanay ko na lang ang hahanapin ko.

Pagkakuha ko ng inumin ko, naupo na ako sa isang tabi at kumuha ng magazine para magpalipas oras.

"Mommy, akin na yung gift ko." sabi ng isang batang babae sa katabing table na kadarating lang.

"Saglit lang, Yuyi. Paupuin mo muna ako." sagot ng nanay niyang may dalang kape at shopping bags na paupo pa lang.

"Okay, po. Dali, Mommy. Gusto ko na makita."

"O, eto. 'Wag mo muna sirain sa plastic ah? Babalot pa natin yan. O gusto mo 'wag na?" tanong ng nanay niya.

"Eehh. Ibabalot pa natin 'to. Para madami akong gifts na bubuksan." sabi ng bata.

Naimagine ko si Angelina (a.k.a. Michael V.) sa hitsura ng bata. Nakapigtails na nakatirintas. Backpack na Barbie, jumper shorts na maong at pink na rubber shoes. Chubby na maputi. Tipo ng batang masarap kulitin dahil may pagkaspoiled pero mukha namang mabait.

Nakakatuwa na ang babaw ng kaligayahan ng mga bata. Simpleng laruan lang masaya na sila.

Naalala ko nung bata ako, kahit alam ko na ang ireregalo sa akin, ipinapabalot ko pa din. 
Walang tatalo sa feeling na may binubuksang regalo. Maliit man o malaki.
Sana lahat ng tao katulad ng batang yun somehow. Madaling pasayahin. Sa dami ng mga problema ng mga tao ngayon, sana sa isang munting regalo lang, madali na silang mapasaya.
Saturday, December 12, 2009 0 comments

Wonderland in 2010

One of my favorite actors of all time, Johnny Depp, in Alice in Wonderland as the Mad Hatter. Wee!! can't wait to see this one March 2010. :)


Friday, December 11, 2009 1 comments

Outlet Sale too late!

I just checked my mail today. And got this:


I won in the BPI Big Holiday Outlet Sale Complimentary Pass Contest by blogger, CouchWasabi. I won 2 tickets for the event. See my name at No. 7 in the list above.

Awesome, right?

Date Mail was received: December 2, 2009.

Date of Event: December 4-6, 2009.

Date Mail was read: December 11, 2009

Damn!


-Thanks to CouchWasabi! More power! :)

Monday, December 7, 2009 5 comments

"Dura pa uli. Dali!"

Minsan ako na mismo ung nahihiya para sa mga taong mukhang walang ganun. Lalo na kung may mga ginagawa sila in public na sana itinatago na lang sa bahay or kahit sa CR man lang.

Maaga masyado ako nagigising kasi mahirap na malate lalo na malayo pa ang pangagalingan ko. Iidlip saglit sa FX dahil may 30mins din ang biyahe papunta sa MRT North Ave Station.

Pagdating ko sa MRT, minadali ko na lang maglakad dahil mahaba ang pila papasok. Sa dami ng tao, kapag hindi ako nagmadali, late akong makakapasok sa office.

Buti na lang medyo maaga pa kaya mabilis akong nakaakyat para makasakay ng tren. Hindi ako nakapasok sa tren na nagpupuno ng pasahero kaya nagdesisyon na akong sa susunod na lang.

Sa dami ng tao kailangan pang makipagsisikan para makaupo sa loob ng tren.

Habang naghihintay dumating ang susunod na tren, biglang may lalaki sa harap kong dumura papunta sa riles na tren. Siguro sanay na ang mga tao sa ganung ugali kaya hindi na nila napansin.

Pero nakakadiri pa din lalo na kung sa harap ng madaming tao mo gagawin un.

Akala ko ako lang nakapansin sa ginawa ni Kuya. Pati pala si Manong Guard napansin mula sa malayo habang naghahawi siya ng mga tao para hindi mahulog sa riles na tren.

Action 'to. Go, Manong! isip ko.

Lumapit si Manong na nakatingin kay Kuya. Napaatras ng konti si Kuya dahil akala siguro dadaan lang sa linya namin. Nagtaka siya dahil huminto sa gilid niya.

"Hindi ka ba nahihiya sa mga kasabay mo dito? Parang CR mo lang ung riles ah?" bungad ni Manong Guard.

Napalingon lahat sa kanya. Namula si Kuya sa hiya. Parang gusto na niyang tumalon sa riles para di na siya tingnan ng mga tao.

"Wala ba kayong banyo at dyan kayo sa riles dumudura?" tanong pa ni Manong.

Hindi pa din nakapagsalita si Kuya. Pinagdadasal na siguro nitong mahagip ng tren si Guard kaya nananahimik na lang siya.

Swerte ni Kuya dahil paparating na ang tren kaya bumalik na sa likod si Manong Guard.

"Dura pa uli. Dali!" asar ng isa pang pasahero sa likod ko.

Napangiti na lang ako. Kasi naman si Kuya, ginagawang banyo ung riles ng tren.
Related Posts with Thumbnails
 
;